دوستت دارم نشنیدی

فریاد کردم

              دوستت دارم نشنیدی

عاشقانه

عاشقانه ترین کلام را با نگاهی عاشق تقدیم به قلب تو کردم

اما تو باز

نه شنیدی و نه نگاهم را دیدی .

تمنا در وجودم فریاد می کرد

                                      ندیدی

اشک در چشمان حلقه زد

                                     ندیدی

اما

بدان که نگاهم آرزوی در آمیختن با نگاه تو را دارد

بدان که دستانم آرزوی گره خوردن با دستان تورا دارد

بدان که قلبم آرزوی ماندن در کنار قلب تو را دارد 

                                                                       تقدیم به اوکه وجودم بسته به وجودش میباشد .

بخاطر دوست گلم شهاب .

هرشب از خاطرم ورق می خوری بدون هیچ تکراری

در شب سیاه زندگی ام

فقط خاطرات توست که رنگ می دهد به تمام لحظه های زندگی ام

ازمیان خاطراتم تورا در آغوش می گیرم

باز دوباره

غرق می شوم در محبت بیکرانت

و باز دوباره تو هر شب ستاره ها را برایم دست چین می کنی

وعاشقانه ترین سرود هستی را برایم می خوانی

ومن

در مقابل عشق تو هیچ چیز ندارم

هیچ

که لیاقتت را داشته باشد

                                               و باز دوباره فقط می گویم

                                                      دوستت دارم دوستت دارم

                                                                                         تاابد.

                                                                      وتا ابد درخاطر منی.

به نام دوست

گاهي انقدر دلت ميگيرد كه جز گريستن راهي نداري ، نه فرياد رسي كه كس بي كست گردد ، نه هم نفسيكه محرم تنهاييت شود .

گويي خدا هم به فرياد دل تو نمي رسد ! تنها و غريب به كنجي مي نشيني ، هي اشك ميريزي ،

هي آه مي كشي ، آه چه تماشا دارد آموي دو چشمانت وقتي دلت طوفانيست  ! آه چه زيباست

نر گسان وحشيت وقتي كه عشق را بهانه مي كني و چشم به راهش مينشيني كه

(( تورا من چشم در راهم شباهنگام ، كه مي گيرند در شاخ تلاجن سايه ها رنگ سياهي))

از اعماق سينه ات آهي ميكشي ، خودت مي ماني و باران اشكي كه بر سينه ي درياييت

 مي نشيند ، حس غريبي كه صدايت مي كند

 (( بايد امشب چمداني را كه به اندازه ي تنهايي تو جادارد برداري و به سمتي بروي كه درختان

 حماسي پيداست ))

 سمت جغرافيايي عشق ، سمت ابديت ، سمت بودن ، سمت بودن براي سرودن و سرودن

براي بودن ! سمتي كه عشق خانه دارد ، بودن خانه دارد ،سرودن خانه دارد و آزادي خانه دارد و

به سمتي كه (( جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف ، سنگ از پشت نمازت پيداست .))

تنها و بي پناه ، دور از همه كس ، دور از همه جا . به قاب عكسي كه در مقابل ديدگانت نشسته

است خيره مي شوي ، نستعليق واژگانش را هجي مي كني و مي خواني :

               (( راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست   آن جا جز آن كه جان بسپارند چاره نيست 

                 او  را به چشم  پاك توان ديد  چون هلال            هرديده جاي جلوه ي آن ماه پاره نيست ))

همين كه از رفتن مي ماني و از خواندن دست مي كشي ، الهام نازنيني از آن سوي طبع لطيفت

 سرازير مي شود و مي گويد :

(( بخوان به نام گل سرخ در صحاري شب

كه باغ ها همه بيدار و بارور گردند

بخوان دوباره بخوان تا كبوتران سپيد

به آشيانه ي خونين دوباره بر گردند

زخشكسال چه ترسي؟ كه سد بسي بستند

نه دربرابر آب

كه در برابر نور

و در برابر آواز و در برابر شور

تو خامشي كه بخواند ؟

تو مي روي كه بماند ؟

كه بر نهالك بي برگ ما ترانه بخواند ؟

زمين تهي ست ز رندان

همين تويي تنها

كه عاشقانه ترين نغمه را دوباره بخواني

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان

حديث عشق بيان كن بدان زبان كه تو داني ))

                                                                         * احمد سبحا نی *

عاشق اين متن و شعرش هستم خيلي دوسش دارم

و تقديم ميكنم به  مهناز   عزيزم .

و همچنبن به خواهراي گلم

ناراحت نشو سيامك جون ياده توام هستم . تقديم مخصوص به تو سيامك جونم .

هان چيه مهناز چشمات داره در مي ياد

و همچنين  تقديم ميكنم به بهترين دوستاي وبلاگيم .

روزی که فهمیدم کی ام

تا اومدم خودمو بشناسم دیدم یکی توی دلم نشسته یکی توی دلم خونه کرده

وقتی که همه دنیای من یه گل سرخ بود

وقتی که دنیای من لبخند تنها ترین عشقم بود

وقتی که تمام دنیای من برق رضایت چشای تو بود

توروبیشتر توی دلم می دیدم .جای همیشگیت نشسته بودی.

اما روزی که من دیگه من نبودم .....

یه شب وقتی از چین دیوار تنهایی دلم سرک کشیدم تا تو رو ببینم

دیگه نبودی...........................

تو از دل من پر کشیدی و رفتی ..

اما می دونم به هوای من روی چین دیوار تنهایی دلم هر از چند گاهی برای لحظه ای

کوتاه هم که شده میایی و میشینی

از این به بعد اینو بدون

جای تو همیشه تو دل من با خیال تو پره

با خیال تو .....      

دوستدارم اينم بدون 

روی نیمکت جای همیشگیمان نشسته ام . فریاد می زنم فریادم در صدای فریاد آسمان گم می شود .

سرانجام بغض آسمان می شکند اشکهایش آرام آرام بر روی زمین می ریزد من همچنان در سکوت به

گریستن آسمان نگاه می کنم .اشکهای آسمان را روی شا نه ام حس میکنم .

خا طراتش از روبروی دیدگانم ورق می خورد .

دلم می شکند صدایش را فقط خودم می شنوم .گوش می سپارم به صدای باران که روی زمین می افتد

اما صدای شکستن قلب من طنین دیگری داشت .گرمای اشکهایم را روی صورتم حس می کنم .

قطره های اشک من با اشکهای آسمان بر روی صورتم تسکینی می شوند بر روی قلب شکسته ام .

من ساعت هاست که اینجا نشسته ام .آسمان دیگر نمی گرید از سنگینی اشک های آسمان آخرین برگ از  خا طراتش از روی درخت می افتد جلوی پای من .

اما من اینبار نه تنها آخرین برگ را در صندوقچه ی قلبم حفظ نمی کنم بلکه آن را به دست سرد و خشن باد می سپارم .                                                                                                                     

صدای تمنای قلبم را میشنوم اما خیلی وقت است که دیر شده

آرام آرام به راهم ادامه می دهم من به سوی تو می ایم که تمام قلبم را تمام احساسم را به تو که اولین اشعه ی خورشیدی پس از کنار رفتن ابرها هدیه کنم .

ای کاش زودتر انوار طلاییت صورتم را روشن کرده بود

دستم را بگیر تا من با تو هم رنگ و همراه شوم .

                                                                      دوستت دارم .

دسته گل

گلنداما بسويم د سته اي گل فرستادي مرا پروانه كردي

مرا كا شانه چون غمخانه اي بود تو اين غمخانه را گلخانه كردي

زدست قاصدك گل را گرفتم بهر گلبرگ آن صد بوسه دادم

پس از آن با دلي آكنده از شوق به آرامي به گلداني نهادم

شبانگه گرد پروانه گل گشتم به ياد تو به گل بس راز گفتم

حكا يتها كه با تو گفته بودم به جاي تو به گل ها باز گفتم

ميان دسته ي گل زنبقت را ز اشك چشم گريان آب دادم

بنفشه را به ياد گيسوانت به انگشتم گرفتم تاب دادم

گل ناز تورا بوسيدم از شوق ولي آن گل كجا ناز تو را داشت

نشاني داشت از بوي تو اما كي چشم فسو نسار تو را داشت

به روي برگ زيباي گل سرخ نهادم با دلي غمگين لبم را

به اميدي كه به ياد لب تو به صبح آرم به شادي يك شبم را

ولي هر چند بو سيدم گلت رادل تنگم چو غنچه هيچ نشكفت

در آن حالت كه گرم بوسه بودم گل سرخ تو در گوشم چنين گفت

گل سرخم مخوان اي عاشق مست كه من پيش لب يار تو خارم

به سرخي گرچه دارم رنگ آن لب

ولي شيريني و گرمي ندارم

در میان گرگ و میش هوا با کوله باری از اندوه بادلی پر از تردید پر از ترس فقط به هوای صدای آشناراهی

شدم.

میانه ی راه است. نمی دانم باز گردم یا ادامه دهم به ردپایم نگاه می کنم زمان بسیاری است در راهم .

می خواهم باز گردم.

اما دوباره آن صدای آشنا در وجودم فریاد می کند مرا به رفتن تشویق می کند .دوباره به راهم ادامه می دهم .

نمی دانم این کدامین گرگ ومیش است . گر گ و میشی است که بعد از آن ظلمت است یا گرگ ومیشی که بعد از ان نور امید همه جا را روشن خواهد کرد.

از نفس افتا ده ام .توان رفتن ندارم .دوست ندارم ادامه دهم

در این هنگام انواری از نور به صورتم پا شیده می شود و چشمانم را خیره می کند.

به دنبال نور حرکت می کنم .امیدی در دلم سر نهاده .می دانم که او منتظر من است.

این صدا صدای آشنای محبوب من است .

حال می دوم تا هر چه زودتر به او برسم .می دوم تا به او بگویم

خدایامن همیشه منتظر تو هستم

منتظر یک نگاه مهربان تو

یا یک قلم نیستی بر هستی ام